Bij het bijwerken van onze home page en het controleren van de hyperlinks half september 2003 kreeg ik de schok van mijn leven!
Op de volgende site http://www.mcr26.freeserve.co.uk/ ,die aan onze site hangt, las ik dat het toch ging gebeuren, The Shadows komen nog een keer samen voor een afscheid tournee in Engeland.
Er begon zich een vreemde vorm van paniek en angst te ontwikkelen, want hoelang was dit al bekend, zijn er nog kaartjes te koop, wat kosten ze, hoe kom ik er aan, kan ik daar dan komen, wat gaat dat kosten, kan Mike ergens logeren dan, kan ik vrij krijgen en zo voorts en zo voorts.
Dus eerst maar eens kijken wanneer en waar er kaartjes te koop zijn want als alles al uitverkocht was………. kon ik rustig in paniek raken en hoefde ik niets meer te regelen.
Gelukkig kwam ik er achter dat er door heel Engeland nog zo hier en daar wat kaarten te koop waren dus op zoek naar een plaats waar we ook makkelijk en voor een redelijke prijs kunnen komen en waar ook nog kaarten te koop waren die een redelijk zicht op het podium hadden want eerste rij was al nergens meer te koop.
Kortom het was opschieten geblazen om de zaak rond te krijgen en gelukkig had ik een paar late en een setje nachtdiensten om de boel uit te zoeken.
Na de nachtdiensten was mijn zus Daan op bezoek en op die dag is de keuze op 9 mei 2004 gevallen in Liverpool wat ook haar verjaardag is en Mike kon dan bij haar logeren.
Dus de kaartjes zijn toen besteld en betaald en een paar dagen via de post bij ons aan gekomen wat op zich al een geweldig gevoel gaf, ik had ze, 2 kaartjes voor “the final tour” van The Shadows, YES!!!!!
Op naar het volgende probleem, easy jet bleek de meest interessante luchtvaart maatschappij maar had voor die datum nog geen vluchtschema op internet staan.
Dus eerst maar een hotel zien te vinden want op de zelfde dag heen en weer terug zagen wij niet echt zitten.
Gelukkig is er over Liverpool een hele berg op internet te vinden en ook van veel hotels daar staat er genoeg op dus was de keuze op een echt ouderwets Engels hotel gevallen wat er op internet leuk uit ziet http://www.aachenhotel.co.uk/ , redelijk geprijsd is en ook nog in die periode een kamer vrij heeft.
Er waren ook nog “moderne” hotels in de zelfde klasse te vinden maar als je naar Engeland gaat moet het wel Engels zijn toch??
Ook is het hotel dicht bij het theater waar het concert is dus dat kwam allemaal goed uit dus hebben wij daar in overleg met Daan voor 3 nachten geboekt, zij zou dan voor de opvang van Mike zorgen.
Nu was het nog wachten op easy jet en het vlucht schema voor de zomer maanden om de tijden een beetje op elkaar af te stemmen.
Dit kwam eind december op internet en dus was het met de kerst overleggen met Daan want die was toen ook bezig met haar vriend en was plannen aan het maken voor haar toekomst in Venlo en die wilden wij uiteraard ook niet verstoren door onze plannen maar zij wilde dit voor Roos en mij gewoon door laten gaan!
Dus na wat afwachten en verder zoeken uiteindelijk in april ook de vlucht naar Liverpool geboekt, 7 mei 12.45 heen en 10 mei 13.45 terug vliegen.
En eindelijk waren alle voorbereidingen rond, ik was ook op die dagen vrij dus niets kon ons meer in de weg staan en we konden gaan!
En toen wachten en kijken of er nog nieuws bij kwam op de site waar ik dit allemaal gevonden heb en plotseling vlak voor het eerste optreden stond er deze link http://www.gilliangvideo.co.uk/shads_stuff.htm waar een tv optreden ter promotie van de tour op staat, dus kijken kijken en nog eens kijken, want daar kreeg ik dus een brok van in mijn keel, dat zou wat worden op 9 mei!
Een min puntje moet mij wel van het hart, er is bij die uitzending een zinspeling gemaakt dat op het echt allerlaatste concert de kans bestaat dat een zekere Harry Webb op zou kunnen gaan treden, de kaartjes voor dit later toegevoegde concert heb ik zelfs niet in de verkoop gezien zo snel was het uitverkocht maar als ik het geweten had was ik desnoods naar Engeland gegaan om voor de deur van het theater te gaan slapen om ze te kopen.
En toen….. 30 april, de tour gaat van start en jawel hoor op de site verschijnen kort daarna de eerste foto’s, dus de voor pret gaat nog groter worden, en de spanning stijgt ten top, het is bijna zo ver dit gaan wij mee maken!!!
En toen……… Roos had de koffer gepakt, alles klaar gemaakt voor vertrek en de nodige laatste moment dingen geregeld die ik allemaal aan het vergeten was, hoezo nerveus, ik moest die laatste dag tot 23.00u werken en dat was maar goed ook want ik was ernstig gespannen en had alleen maar in de weg gelopen.
De nacht van 6 op 7 mei geen oog dicht gedaan, zijn de tickets voor het vliegtuig er wel, is het hotel in orde, niet de concert kaartjes vergeten mee te nemen (die had Roos al in haar tas) en nog veel meer dingen om een slapeloze nacht te krijgen.
Wij hadden met Daan afgesproken dat zij ons naar Schiphol zou brengen en gelijk Mike mee zou nemen en gelukkig had zij ook door dat wij redelijk in de stress zaten en was er al voor 8.30 en om 9.00 instappen en op naar Schiphol, we zijn onderweg!!!!
Door dit gehaast waren we natuurlijk veel te vroeg en de
balie was nog niet open dus een half uurtje wachten en toen eindelijk ging de
balie open, er waren er nog meer erg vroeg en na nog heel even in de rij konden
wij met boarding pas 10 en 11 naar gate 10 gaan wandelen en na onderweg nog
even een broodje gegeten te hebben begon het wachten bij de gate en toen
ongeveer 40 min. voor vertrek “passagiers voor Liverpool vlucht 7004 naar gate
In mijn paniek heb ik niet echt op Roos gelet, die begon ook steeds bleker te worden maar eenmaal aan boord wilde zij bij het raam zitten en dat kon zonder problemen want het vliegtuig was niet vol en wij mochten als een van de eersten aan boord.
Na de bekende instructie van de stewardess kwam het toestel in beweging, yes we zijn onderweg!!
Maar zoals je wellicht weet is Schiphol nogal groot en natuurlijk moesten wij van de verste baan starten, dat is dus nog bijna 20 minuten rijden voor wij gingen vliegen en in die tijd begon Roos redelijk wit te worden wat ik natuurlijk niet zag want dat was allemaal heel spannend.
Na die lange rit gingen wij eindelijk de lucht in, en Roos “genoot” van het uitzicht, totdat er na verloop van tijd wat te drinken gekocht kon worden dus 2 koffie besteld.
Uiteraard was die koffie niet echt te drinken maar je hebt weinig keuze om het op dat moment ergens anders te halen dus even door bijten en toen ging het helemaal mis met Roos en werd ik ook wakker, zij zag er uit als een vaatdoek en ik schrok mij te pletter.
Gelukkig waren wij toen al haast boven Liverpool en na een gehaast bezoek aan het toilet kon zij het verder uithouden tot de landing wat een hele opluchting voor haar was.
We zijn er!!!!
Eerst even bij komen van de vlucht en na een kwartiertje buitenlucht kwam de kleur weer op het gezicht van Roos terug en werd het tijd om naar het hotel te gaan dus maar een taxi genomen want om nog een uur in een bus te zitten zagen wij niet zitten, nou dat hebben we geweten, de taxi chauffeur dacht dat hij mee deed op Silverstone en reed als een gek en natuurlijk ook links wat het in onze ogen nog enger maakte maar gelukkig zonder de door ons verwachte crash komen wij bij het hotel aan.
Nu heb je al eerder in dit verhaal de link naar de site van dit hotel gezien, dus……… zag het er veel kleiner uit maar gelukkig wel heel Engels.
Natuurlijk was onze kamer op de 2e etage en zijn ook de trappen smal en stijl dus een worsteling met de grote tas om boven te komen bij een kleine kamer met een klein bed (120 x 190), nu is een bed bij ons bed vergeleken al gauw klein hoor, maar toch viel het geheel een beetje tegen, maar het was ook heel erg Engels en eigenlijk best leuk.
Omdat we best wel moe waren hebben we eerst een dik uur plat gelegen en zijn daarna buiten gaan spelen.
De rit naar het hotel ging over redelijk vlak terrein maar om van het hotel naar de stad te komen moest er een steile helling af gedaald worden dus dat ging lekker rap naar beneden en we hebben dus een poosje de stad verkend en even een eerste indruk opgedaan van de omgeving.
Nu is het dus zo dat Liverpool in 2008 de culturele hoofdstad moet zijn dus…. Er wordt hard gewerkt en staat de helft van de stad in de steigers en dat is dus wel nodig ook want de hele stad ziet er uit als of er na de grote aanval van de Duitsers in mei 1941 nog niets aan gedaan is, als het niet in de steigers staat is het dicht getimmerd of dicht gemetseld en zit er nergens echt verf op de kozijnen.
Maar met het nodige werk is er best wat moois van te maken want het staat vol met prachtige oude gebouwen.
Dus na even een Mc Donalds gepakt te hebben, we hadden geen zin om iets beters uit te zoeken, terug naar het hotel want de we werden nu echt heel moe.
Ja en dan kom je er achter dat het best een steile klim is naar het hotel en als je al een poosje redelijk verrot ben dus dat was even afzien en in het hotel ook nog de trappen bedwingen om vervolgens om een uur of 10 als een blok in slaap te vallen, morgen gaan we shoppen en de toerist uithangen.
Om een uur of 6 zijn we wakker geworden en omdat het ontbijt “pas” vanaf 7 uur geserveerd zou worden hebben we ons nog even omgedraaid om tegen half 8 weer wakker te worden met de lucht van gebakken eieren en worstjes en dat is nu net iets waar onze maag niet op berekend was maar toch maar even douchen om ons daarna naar de ontbijt zaal te begeven.
Die ontbijt zaal moet wel met een flinke korrel zout genomen
worden want er staan 7 tafeltjes voor
In die zaal waren een stel echte Engelse bouwvakkers aan een echt Engels ontbijt bezig dus de eetlust werd plotseling een stuk minder en we bestelde bij een van de 6 strak in uniform gestoken dames op leeftijd alleen maar thee, toast, een bordje cornflakes en een glaasje jus d’orange.
Wat wel mooi was dat de dames de kunst van het bedienen aan tafel heel erg goed verstaan en alles volgens de regels der serveer kunst op de Engelse manier aan ons en de overige gasten aan reikten dat was echt een lust voor het oog, wat een vormelijkheid en een goede manieren daar kan menig klasse hotel en Nederland een voorbeeld aan nemen.
Na dit ontbijt nog even terug naar de kamer om de jassen en de camera op te pikken en te gaan genieten van Liverpool en het echte Engelse weer want het was dus regenachtig, mistig en koud.
In de stad aangekomen zijn we eerst maar een overdekt winkel centrum in gedoken om op zoek te gaan naar een middel tegen lucht en reisziekte en ook om droog te blijven want het begon aardig te gieten.
Van dat geweldig mooie weer trekken de inwoners van Liverpool zich overigens niets aan want die lopen gewoon in een T-shirt of andere schaarse kleding op straat in de regen rond.
Na wat rond shoppen een doosje pillen gevonden wat volgens de dame in een drugstore het beste middel was en gelukkig was het dat ook want dat zelfde middel hadden we al eerder gehad.
Op naar de koffie en na even zoeken in een van de winkelcentra een plaats gevonden waar wij comfortabel een bakkie konden doen waarbij de mensen van de bediening zich er over verbaasden dat wij onderling een vreemde taal spraken en toch zo goed Engels spreken bij het bestellen.
Dit was gelukkig redelijk drinkbare koffie alleen werd het in een emmer geserveerd dus waren wij wel even bezig om dit op te krijgen en hadden wij samen de onverdeelde aandacht van de bediening want waar kwamen wij dan toch vandaan???
Nadat wij de koffie verwerkt hadden zijn we via de markt naar het Albert dock maritiem museum gegaan om wederom overdekt daar een poosje rond te hangen en ons te verdiepen in de maritieme geschiedenis van Liverpool maar voornamelijk om droog te blijven.
In dit museum was ook de mogelijkheid om wat te eten en omdat het tegen de middag liep hebben we daar een hapje gegeten, Gammon steak hadden we besteld en hier uit bleek wederom dat de Engelse keuken niet bestaat uit culinaire hoogstandjes en omdat we honger hadden werken we het naar binnen maar anders……
Na deze vulling van de maag zijn we verder aan de toeristische ronde gegaan, het was inmiddels droog geworden, in het buiten gebeuren waarbij het erg op valt dat de Beatles erg belangrijk zijn voor Liverpool en dat laten ze dan ook graag zien, yellow submarine, yellow duckmarine en Beatles tour daar wordt je mee dood gegooid.
Gelukkig zijn er ook andere dingen te zien dus daar zijn we maar naar gaan kijken tot dat het tijd werd om alweer een hapje te gaan eten, nu hadden wij onze bekomst van de Britse kook kunst dus dan maar Italiaans en ook dat weten ze te verknallen want de piza was nou niet echt te eten maar het was voer nietwaar.
Nadat we de maag gevuld hadden werd het tijd om de kroeg in te duiken, het was tenslotte zaterdag avond, en dat was heel Liverpool van plan dus bij haast iedere pub stond een vent voor de deur te vertellen dat de tent vol was en staan de bezoekers buiten te wachten tot er een zatlap naar buiten geknikkerd werd zodat zij er in kunnen dus dat schoot niet op.
Nu was er tegen over het hotel ook een pub zonder een vent voor de deur waar men ook buitenlandse bieren zou schenken dus wij daar naar binnen, is de hele tent zo goed als leeg, dus wij aan de bar gaan hangen en vragen om Nederlands bier wat er volgens de barman niet was dus uitleggen dat Grolsch toch echt uit Nederland komt en dat er aardig wat in de koelkast stond.
Met de barman een poosje zitten kletsen want hij had verder niet veel te doen tot dat er een paar mensen wat te eten bestelden wat toen het voorbij kwam er wel eetbaar uit zag dus dat was iets om te onthouden voor de volgende dag.
Die barman was door ons met algemene stemmen tot een oer homo uitgeroepen maar ook erg gezellig om mee te praten dus zijn we pas naar het hotel gegaan toen het Grolsch bier op was en hebben met hem afgesproken om daar de volgende dag te komen eten.
9 mei, de dag der dagen, vanavond gaat het gebeuren dus…… dik in de zenuwen, het is bijna zo ver, nog maar een paar uur, hoewel als je om half acht wakker wordt is het nog wel een hele tijd dus douchen en genieten van de lucht van een Engels ontbijt, wij alsnog naar beneden want je moet toch iets eten nietwaar.
Bij de ontbijt “zaal” aangekomen zit die helemaal vol dus stel ik voor dat wij op onze kamer ontbijten wat geen probleem was en dus even wachten op de toast en thee om er achter te komen dat iedereen die aan het ontbijt zat Nederlands spreekt, nee zit het hele hotel vol met Shadows fans uit Nederland dat hebben wij weer, moeten we nog op gaan letten wat we tegen elkaar zeggen ook maar wel even heel vreemd.
Die mensen waren de vorige dag aan gekomen en afkomstig uit alle hoeken van het land, van Limburg tot Den Helder en ook een stel uit Den Haag maar wel vreemd om in zo’n klein hotel zo veel landgenoten met de zelfde tik te treffen.
Na een aantal korte gesprekjes met een aantal mensen was ons ontbijt klaar en kon Roos toch haar moederdag ontbijt op bed krijgen waarna wij de stad weer onveilig gaan maken, of te wel “de mist in gaan”.
Nu maar eens niet eerst de berg af gedaald maar op zoek naar de kathedraal die op heel veel plaatjes staat en die was gelukkig min of meer op de zelfde hoogte als het hotel dus dat viel me en dus met goede moed naar de volgende, die staat in de zelfde straat wat uniek in Europa is, alleen een paar kilometer verder op.
Nu staat die kathedraal op een………….. heuvel en om daar te komen moet je eerst door een………..dal dat was dus weer klimmen maar een geweldig gebouw waar bij het vreemd was om de top van de toren in de mist te zien verdwijnen en ook wat men met de begraaf plaats gedaan had, erg macaber.
Omdat het zondag is vonden wij het niet gepast om de toerist in de kerk uit te gaan hangen dus zijn we maar weer afgedaald via china town naar de stad om een beetje te shoppen en een broodje en een kop koffie te scoren waarna we de hotel berg weer bestegen om droge kleren aan te doen en een beetje bij te komen.
Ik begon dus steeds onrustiger te worden dus maar weer afgedaald naar het centrum, om maar eens bij de artiesten ingang te gaan kijken want je weet maar nooit wie je tegen komt toch??
Nu waren er meer mensen op dat idee gekomen dus liep een hele groep mensen rond het theater te dreutelen want in de hal stonden de koffers en achter het theater stond een grote truck dus er was daar wel iets aan het gebeuren.
Omdat er na dik een uur nog niets of niemand te zien was hebben we maar een bezoek aan het Liverpool museum gebracht wat tegen over het theater ligt, je moet dat alleen wel eerst een stukje naar beneden om vervolgens een enorme trap op te gaan.
In dit museum begint de tentoonstelling op de 5e etage dus nog meer klimmen om op de begane grond te eindigen en veel bijzonders was er niet te zien, of had ik mijn aandacht er niet bij soms??
Na dit enerverende en zeer vermoeiende bezoek nog maar een paar keer rond het theater wandelen samen met de rest van die gekken om steeds onrustiger te worden, er was geen land meer met mij te bezeilen dus nam Roos het roer in handen, “nu gaan we eerst eten”, en zij nam mij op sleeptouw naar de pub waar we de avond daarvoor gezeten hadden om wat te eten.
De barman was erg blij om ons weer terug te zien (zal wel door de tip komen) en wij genieten van een geweldig maal waar wij dan ook hard aan toe waren, ze kunnen daar dus wel koken en de tijd tikt voort dus naar het hotel om ons om te kleden en dan naar het theater.
We besluiten de camera niet mee te nemen want we gaan voor een concert en niet om foto’s te maken dus als je iets van het concert wil zien er staan er een paar op de fan site.
En daar gaan we dan met onze T-shirts met de fiesta rode stratocaster er op, op naar het theater voor de avond waar Roos en ik al maanden van dromen.
Bij het theater staat een lange rij mensen, zelfs om de hoek, maar echt Engels netjes in de rij tot de volgend hoek van de straat dus wij sluiten netjes aan en omdat Roos er aan gedacht had om ook nu de kaartjes mee te nemen komen wij uiteindelijk bij onze stoelen aan en met ons heel veel andere mensen en begint het wachten op het begin van de show terwijl de zaal verder vol stroomt.
En dan als iedereen binnen is en op zijn plaats zit en ook de klok aangeeft dat het tijd is gaat het licht langzaam uit, op het podium staat het drumstel van Brian Bennet en een eenzame rode strat en wordt het stil in de zaal, het water staat in mijn handen en ik begin een brok in mijn keel te krijgen, dit is waar we voor naar Liverpool gekomen zijn en het kan nu ieder moment gebeuren………………
En dan verschijnt de band waar ik al jaren alleen video beelden van gezien heb on stage, wow, dit zijn ze echt, Hank grijpt de rode strat en Bruce komt op met een akoestische gitaar.
Brian telt af en dan………zit ik daar met trillende handen een brok in mijn keel en een gelukzalige glimlach op mijn gezicht naar mijn favoriete band te luisteren, heel erg vreemd dit gevoel, er komt ook wat natte zooi uit mijn ogen rollen bij het horen van de eerste noten, maar zou normaal zijn als je zo intens gelukkig bent.
Wel vreemd is dat ik dus echt niet meer weet waar ze mee begonnen zijn en wat er precies gespeeld is, ik denk dat ik het te druk had met gelukkig zijn, ook bij Roos zag ik zo iets gebeuren toen er een paar Cliff nummers gespeeld werden dus het was voor ons samen een perfecte avond die wij echt niet hadden willen missen, wat is dat mooi om mee te maken, dit vergeten wij dus nooit meer.
Ja en dan breekt onvermijdelijk het moment aan dat ze het podium verlaten, de zaal in een oorverdovend applaus uitbarst om de zaak te rekken, er zijn nog zoveel nummers niet gespeeld er is nog zo veel om van te genieten en 2 uur is echt te kort, ik mis onder andere Apache en FBI, deze komen nu dus in de geplande toegift en horen we deze nummers echt voor het laatst life door de mannen zelf gespeeld, het is nu echt afgelopen voor ons, slik, slik!
Samen met de andere bezoekers, die net als wij met een gelukzalige glimlach op het gezicht hebben, verlaten wij het theater om met een paar van de ander hotelgasten nog even wat na te praten in het barretje van het hotel.
Net als wij hebben zij ook een geweldige avond gehad en na een korte tijd is het bedtijd geworden, morgen weer naar huis.
Van slapen is niet veel gekomen deze nacht, wat een indruk heeft dit gemaakt, dus zijn we maar wat langer blijven liggen en laat aan het ontbijt verschenen om vervolgens de spullen klaar voor vertrek te maken.
Dit bestaat voornamelijk uit het in de tas proppen van alle zooi die we mee genomen hebben op de heen reis want echt veel meer is het in Liverpool niet geworden.
En dan even bedenken hoe we de tijd tussen uitchecken uit het hotel en inchecken op http://www.liverpooljohnlennonairport.com gaan vol maken.
Om de rest van de dag tot 13.35 met die tas nog in Liverpool rond te klooien zagen wij dus niet zitten dus maar gelijk om 9.30 naar het vliegveld getaxied want dan kunnen we vroeg inchecken om zo betere plaatsen uit te zoeken.
Dus hebben we een leuk plaatsje in de vertrek hal uitgezocht en ons uitstekend vermaakt met mensen kijken, wat een vreemde vogels lopen daar rond zeg, en zo voor voldoende afleiding te zorgen zodat Roos niet steeds aan het vliegen zelf hoefde te denken.
Nadat we wat broodjes en vreselijke koffie naar binnen gewerkt hadden en daar verder nog wat rond gehangen hebben heeft Roos haar anti vliegangst pillen ingenomen en kort daarna konden wij onze boarding pass gaan halen om vervolgens een hal verder op met uitzicht op het platform te wachten op het afroepen van onze vlucht.
Nu is dit afroepen daar het beste te vergelijken met het omroepen op een station dus in het geheel niet te verstaan, het klonk ongeveer zo, paggggggs fofffr flirrrrrgt seggggfogggggr togogog garrrrrrte teggggggn plerrrrrrrrrrrrrs, dat was dus voor ons, naar gate 10 dus en jawel geheel op tijd konden wij met de eerste groep een plaatsje gaan zoeken in het toestel waarna de rest mocht instappen.
Toen de koppen geteld waren en iedereen een plaatsje gevonden had kon het toestel echt op de seconde op tijd vertrekken.
De start was nogal heftig, toestel vol en een klein vliegveld maar het geheel verhief zich toch op tijd van de grond om na nog een rondje over Liverpool zich richting Schiphol te spoeden.
Omdat Roos de pil gebruikt had had ze deze keer geen last van het vliegen maar ook omdat er voorafgaande aan de vlucht zich geen vreemde zaken voor deden en alles zeer soepel verlopen was kon zij nu ook genieten van de vlucht die erg rustig was met zo af en toe wat grond zicht.
Tijdens het aanvliegen naar de landings baan zagen wij dat het erg druk was op de weg, leuk om te zien vanuit de lucht zo´n file.
Omdat wij erg dicht bij onze gate geland waren konden wij al heel snel op weg gaan naar de bagage hal maar dat is dus nog een minuut of 20 lopen.
En omdat de douane vond dat wij toch hier thuis horen mochten wij het land ook weer in en plotseling stonden wij met onze tas in de aankomst hal en waren op weg naar buiten.
Na een belletje met Daan bleek dat zij dus in de file stond waar wij over gevlogen waren dus was het voor het station nog even wachten op de lift naar huis want je mag op Schiphol binnen niet roken en buiten scheen de zon.
Toen Daan en Mike eenmaal gearriveerd waren konden wij met een kleine omweg om de file uiteindelijk thuis op de bank neer ploffen waarmee ook en einde komt aan dit verhaal.
Ik hoop dat het een beetje een beeld geeft van hoe wij dit alles ervaren hebben en willen hierbij ook iedereen bedanken die dit voor ons mogelijk gemaakt heeft want het was zoals je kan lezen voor ons een unieke ervaring die we zonder hulp nooit hadden kunnen hebben.
Klik hier om de rest van onze site te bekijken