familie Poolman weblog

Goed idee een buurtblog?
Het zou zomaar kunnen, schrijvers genoeg denk ik zo maar.
Waarom staat er dan een vraagteken achter hoor ik jullie denken.
Wel omdat ik uit ervaring weet dat het veel tijd kost om regelmatig een verhaaltje te posten.
Ook moet je je realiseren dat wat je op internet plaatst daar voor altijd staat, voor de hele wereld te lezen is en het ook nog leuk leesbaar moet zijn.
Verder kan het zeker in het begin best frustrerend zijn als je na maanden van schrijven je verhalen niet terug te vinden zijn in de zoekmachine’s en nauwelijks gelezen word.
En je hoopt natuurlijk op reacties op je verhalen maar zoals je hier op onze weblog kunt zien gebeurd dat niet echt veel.
En dat terwijl onze verhalen na vele jaren schrijven toch heel veel gelezen worden, er een vaste groep van ongeveer 80 lezers is de steeds terug komt en het gemiddelde aantal bezoekers per dag op 200 staat.
Ook zijn de onderwerpen die hier beschreven zijn goed terug te vinden in de zoekmachine’s, maar vergeet niet dat de blog al jaren lang in de lucht is.
Dus moet de inhoud interesant zijn en vooral ook informatie bieden die lezers vast kan houden en zal er regelmatig iets nieuws te lezen moeten zijn.

Maar ik denk wel dat het mogelijk moet zijn om er iets leuks van te maken, ook als informatie voorziening naar de bewoners van ons blok kan het denk ik wel wat toevoegen voor alle bewoners.
Denk er eens over na, laat weten wat je er van vind en bij voldoende belangstelling en schrijvers kan ik naast mijn weblog een buurtblog maken waar meerdere schrijvers op kunnen posten.

Wat een vreselijk serieus verhaal is dit geworden zeg, past helemaal  niet in mijn luchtige schrijfstijl.
Pas op voor de weblog!
Maar het blijft vreselijk leuk om te doen en deze blog blijf ik lekker vullen met onzin.

Even wat korte dingetjes.
Roos heeft een nieuwe friteuse gekocht, helaas lijkt de Delonghi totaal in de war te zijn, bij de ingebruikname doet hij totaal niet wat er van verwacht word, namelijk frietjes bakken.
Bij het nazoeken van de recentie’s van andere gebruikers lijkt het er op dat het een miskoop is, maar hopelijk weet Delonghi wat er mis is, even afwachten op een reactie.

Zaterdag had ik een vroege dienst, heerlijk, maar niet heus, aansluitend naar de verjaardag van Henk, dat maakte weer een hoop goed, erg gezellig en leuk om weer eens met zijn allen bij hem op visite te zijn.
Het was de laatste jaren een beetje een trieste bedoening met de verjaardagen bij hem maar het lijkt er op dat nu alles weer is zoals het moet zijn, gewoon gezellig.

Vandaag zijn René en Gonny weer thuis gekomen, Gonny gaat de lezers van de weblog in een volgende post bijpraten, maar wij zijn wel blij dat zij weer heelhuids thuis zijn.

Ook vandaag was er bij onze overbuurvrouw Denise, van Beautyhouse Denise dringend behoefte aan burenhulp.
Zij had vorige week een herdenkings dienst voor haar ouders gehad en daarvoor was een grote partytent in haar tuin geplaatst.
Door de harde wind van vandaag was deze dus los gekomen van de grond en uit de tuin gewaaid en op de schuurtjes van de naastgelegen huizen terecht gekomen.

Door het gezamelijk optreden van de buren is erger voorkomen en binnen de korts mogelijke tijd was de boel weer veilig en opgeruimd.

Vanavond moeten wij op tijd gaan slapen, morgen is het weer vroeg dag, ze verwachten mij weer om 7.00u op het werk.

Vrijdagmiddag om 13.00 uur zijn we vertrokken richting Frankrijk, René had de ochtend nog nodig om dingen te regelen en om een nieuwe telefoon te kopen, nadat deze de dag ervoor van hem was gestolen. Lekker op weg, via Brussel, omdat René bij een klant van hem nog fotopapier af moest leveren, allemaal oké en niks aan de hand.
Om 18.15 uur, we waren ongeveer 100 km voor Parijs, ging de auto raar doen, hij ging langzaam rijden en de motor viel uit. Op de vluchtstrook van een zeer drukke en donkere weg de auto uit laten rijden en vervolgens met de knipperlichten aan stil staan, veiligheidshesje aan en de ANWB bellen. Bleek dat we in een particulier gebied zaten waar de ANWB niets mag doen, dus René langs die drukke, donkere weg naar een praatpaal lopen om de Franse wegenwacht te berichten.
Al die tijd stond ik te wachten in het donker bij de auto…….en maar hopen dat René ongedeerd terug kwam van zijn missie (je leest soms nare verhalen).Na een klein half uurtje wachten kwam de Franse wegenwacht, de auto werd op de wagen getransporteerd, wij voorin bij de alleen maar Frans sprekende jongen. Bij de garage gekomen bleek dat er op dat moment niks gedaan kon worden, dus er werd een hotel en een taxi voor ons geregeld, wat overnachtingsspullen meegenomen en hup naar het Ibis, waar we gelukkig nog net aan konden schuiven voor avond eten.
We vonden het vervelend maar moesten er ook wel om lachen: wij weer; zeiden we tegen elkaar (in de verwachting dat het een kleiningheid zou zijn en we de volgende dag gewoon verder konden rijden).
Lekker geslapen en ontbeten en daarna wachten op een telefoontje van de ANWB om te horen hoe het verder zou gaan.
10 uur: 1e telefoontje, auto werd naar een andere garage gebracht want ze wisten niet wat het probleem was.
12.00 uur: 2e telefoontje, auto was aangekomen in de andere garage, was lunchpauze, om 2 uur werd het werk hervat……
16.00: 3e telefoontje, ze waren nog bezig, uiterlijk 18.00 uur zouden we meer horen
18.15 uur: nog niets gehoord, René belt er zelf maar eens achteraan: Onderdeel moest worden besteld, dinsdag word auto gemaakt, voorstel ANBW> blijf maar in het hotel en haal dinsdag de auto op en vervolg dan de reis, waarop René zegt dat we dat niet doen omdat de vakantie dan bijna voorbij is.
Dan regelen ze vervangend vervoer voor ons, taxi wordt gebeld, wij met onze spullen richting Europcar , daar aangekomen is er nog niemand om ons op te vangen, wanneer er iemand komt weet hij de juiste code niet van het hek, bellen met iemand voor juiste code, wordt niet opgenomen, man in de stress en wij gelaten wachten, want alles wat er maar niet goed kan gaan, gaat dus ook niet goed.
Eiondeleijk gaat het hek open, na 3 kwartier kunnen we eindelijk de leenwagen meekrijgen. René krijgt niets uitgelegd over de wagen want de Fransman weet het zelf ook niet………..
Op weg richting Parijs, waar onze auto naar toe is vervoerd om onze bagage te halen……..Na bijna 11/2 uur rijden eindelijk op de plek van bestemming (buitenwijk van Parijs). We hadden te horen gekregen dat het een 24 uurs garage was, en altijd iemand aanwezig. Niet dus……René bellen, wordt niet op gereageerd……….Weer met ANWB gebeld, zij erachteraan en uiteindelijk komt er iemand, vlug bagage overgebracht en rijden.
Het was inmiddels 22.45 uur> ik wilde nog wel weer overnachten, maar René wilde door, anders ging er nog meer tijd verloren van ons weekje Auvergne………..
Rijden, even stoppen, koude lucht aan, rijden…..om 5 uur zondagochtend waren we bij onze Gite> auto uitgeladen, en naar bed om vervolgens om 10.00 uur lekker aan ons ontbijtje te zitten…….
Daarna douchen, kennis maken met onze verhuurders en daarna even de heuvel oprijden om contact te maken met de buitenwereld (we hebben geen bereik bij huisje).
Ik met het thuisfront gebeld, want die waren vast wat ongerust, René weer met ANWB gebeld: bij 1e garage moest hij kentekenbewijs achterlaten. Gisteren zou hij deze terug krijgen, hij dacht dat dit idd was gebeurd, maar kwam er vanochtend achter dat hij kentekenbewijs van een Ford had meegekregen……….(echt alles met de Franse slag

Onze eigen Microcar racewagen staat weer voor de deur, ziet er weer uit als nieuw!
En dan overdrijf ik niet, toen ik hem bij Waaijenberg inleverde was hij niet alleen flink gebutst, maar ook vreselijk smerig, zowel van binnen als van buiten.
Dinsdag, na mijn vreselijk vroege dienst ben ik direct naar Den Haag gereden om de leen Virgo bij Waaijenberg in te leveren en onze vertrouwde Microcar MC2 weer op te halen.
Wat een genot om onze Microcar daar voor de deur te zien staan, blinkend gepoetst, zonder schade en butsen, en zelfs de binnenkant was onderhanden genomen en weer als nieuw, alles lekker schoon en gepoetst!
Het was een genot om er van Waaijenberg in Den Haag mee naar huis te rijden, eigenlijk net als toen wij hem net gekocht hadden.

Dan lees ik dat Gonny en René op hun korte vakantie in Frankrijk de nodige problemen met hun auto hebben ondervonden.
Ik hoop voor hen dat dit de vakantie niet te veel verziekt heeft.
Omdat de meeste lezers van de weblog ook hierin met hen mee leven probeer ik als zij terug zijn een verslag van hun belevenissen te plaatsen.

Woensdag avonddienst, eindelijk weer eens “normaal werken”!

Zoals jullie weten werk ik dus onregelmatig.
Deze dagen is dat wel erg het geval, zoals je hebt kunnen lezen was donderdag mijn laatste nachtdienst, zondag een avonddienst, maandag een dagdienst en als klap op de vuurpijl dinsdag een vroege dienst, dus om 7.00 uur op het werk verschijnen.
Op zich is daar nog wel overheen te komen maar het is dus nu plotseling aan het vriezen geslagen!
Dus moeten de ruiten van de “leen Virgo” steeds maar ijsvrij gemaakt worden en daar baal ik stevig van.
Zeker omdat alles wat ik tegen deze ijsgang in bezit heb in onze Microcar MC2 zit en die dus nog bij Waaijenberg staat, het is dus echt afzien in de hele vroege ochtenduren met beperkte middelen.
Maar er is een sprankje hoop, als alles goed gaat is onze eigen brommobiel dinsdag weer als nieuw en hoop ik hem weer op te kunnen halen.

Het is al laat, wij gaan nu pitten!

Dat hebben wij ook weer gehad, de nachten zijn gedaan!

Nu heb ik deze serie nachten wel wat uitgespookt.
Omdat onze Microcar MC2 bij de laatste storm de nodige schade heeft opgelopen moet hij even bij Waaijenberg blijven om hersteld te worden.
Om die tijd toch op 4 wielen door te komen heb ik een leen voertuig tot mijn beschiking.
Ook een Microcar maar nu een Virgo, en daar is heel goed aan te merken dat Microcar een enorme stap vooruit gemaakt heeft na de Virgo, echt een wereld van verschil met onze MC2 Highland.
Dit is echt een brommobiel te voeten uit, klein rumoerig en traag, past dus echt niet bij ons.
De enige “luxe” zijn de electrische ramen, en niet te vergeten, het is een 4 deurs, dubbele achterdeuren, maar wij zijn er mee geholpen.
Het was wel even wennen, zeker op de rit van Waaijenberg naar huis, maandagochtend in de spits in een vreemd en onwillig voertuig dwars door Den Haag, maar ook dit is gelukt.
De rest van de nachten dus met de Virgo heen en weer naar het ziekenhuis der zielen gereden en uiteindelijk wen je er ook aan hoor.

In de nachtdiensten was ik dus ook nog jarig, de verjaardag nacht grotendeels doorgebracht met Maarten, was er toch nog visite op de dag/nacht zelf, midden in de nacht samen moorkoppen eten, heerlijk!
Maar dit was eens maar nooit meer, door het uitblijven van verdere reactie’s op de dag zelf heeft het mij toch wel veel verdriet gedaan om op deze manier mijn verjaardag te moeten laten voorbijgaan.
Gelukkig kan ik wel terug kijken op de viering zelf, die was heel gezellig maar toch mis ik iets!

Zo en nu gaan de dagen weer tellen!

Vandaag dus mijn verjaardag gevierd.
Het was eigenlijk min of meer zoals altijd als er een verjaardag in huize Poolman is.
Vanaf een uur of 12 een doorlopende stroom van visite, een lekker vol huis met als hoogtepunt de maaltijd.
Omdat ik eigenlijk dacht dat het net als de voorgaande dagen wel zou stormen en regenen had ik aan Roos het verzoek gedaan om de maaltijd te verzorgen.
Dit keer dus geen verrassing uit het ei maar genieten van de kookkunsten van Roos.
En dat het zeer gewaardeerd werd bleek wel uit dat wat er over bleef, namelijk net genoeg om alleen mijn schoonvader ook morgen nog te laten genieten, nee, dit keer was er niet voor iedereen een bakje om mee te nemen, de pannen waren schoon leeg gegeten en alleen hij kon nog wat mee nemen.
Maar wat wil je, de macaroni en nasi die Roos maakt samen met haar rauwkost salade is zo ongeveer wereldberoemd.
Eigenlijk was iedereen wel blij dat er weer eens goed gekookt was door Roos en het ei nu eens uit bleef.
Kortom het was een heerlijke dag die mij de ellende met ons voertuig van gisteren een beetje heeft doen vergeten.

Vanochtend namelijk even bij Waaijenberg langs geweest om de schade op te laten nemen, dat was wel even schrikken, ruim 2100 euro!
Het moet een flinke klap geweest zijn, alle kuststof delen aan de voorkant van onze Microcar zijn beschadigd en moeten vervangen worden.
Maandag om 8 uur komt de schade expert de boel bekijken dus na mijn nachtdienst gelijk door naar Den Haag om de Microcar daar te brengen en met een leen Brommobiel door naar huis.
In de hoop dat wij onze Microcar vrijdag weer kunnen ophalen als hij hersteld is.

Het huis is inmiddels weer in normale stand terug gebracht, de boel is opgeruimd en nu kunnen Roos en ik even bijkomen van een heerlijk drukke dag.
Roos door het kijken van de door haar opgenomen soaps en ik stort mij op mijn you-tube favorieten om even te ontspannen.

Zaterdag begint de nachtdienst weer dus even rust op de weblog.

Vandaag, donderdag hebben Roos en ik boodschappen gedaan voor het vieren van mijn verjaardag morgen,vrijdag.
Met onze kofferbak vol boodschappen komen wij daarna weer thuis aan.
Bij het uitladen viel mij iets op aan onze Microcar, er zat rechts voor een flink gat in de bumper!
Je kan je indenken wat er door mij hoofd ging, welke idioot heeft mij dat geflikt, en dan ook nog zonder een briefje achter te laten potverdikkeme!
Op de parkeerplaats bij de Plus kan het niet gebeurd zijn, er stond een boom voor, maar toch even gekeken, en daar kon het echt niet gebeurd zijn.
Dan heeft er iemand voor de deur tegen aan gereden, wellicht met inparkeren, maar dat kon eigenlijk ook niet, er stond niemand naast de brommobiel.
Ook begon ik bij het nader bekijken van de toch wel flinke schade en hoe dit er uit ziet een beetje te twijfelen over de oorzaak, het leek wel of er van bovenaf iets op geknald was.
Toen wij dit dus aan het bekijken waren sprak een van onze buren ons  aan, er zou een stel  kliko’s voor ons voertuig gelegen hebben, die vlogen namelijk die ochtend door de straat en zij heeft ze weer op de daarvoor bestemde plaats terug gezet.
Je zou zeggen dat zo’n kliko niet zo veel schade aan kan richten maar toen wij de volgende kliko met een pestvaart door de straat zagen stuiven door de storm kan ik mij goed indenken dat onze brommobiel niet bestand is tegen een klap van zo’n ding.

Gelukkig is de Microcar goed verzekerd en als de schade veroorzaakt is door de kliko en de storm zou het geen no-claim kosten maar dat is aan de schade expert om te bepalen.
Voorlopig moet ik voor ik mijn verjaardag kan vieren eerst even naar Waaijenberg om de schade vast te laten stellen.
Erg vervelend allemaal en wij hebben dan ook flink de pest in!

Ik hoop dan ook dat het vieren van mijn verjaardag mij een beetje kan opvrolijken.

Voor alle lezers hopen wij dat het een heerlijk ontspannen en gezellig jaar zal worden!
Ik kan hier nu een heel verhaal op gaan hangen over het hoe en waarom wij dat hopen maar dat heeft niet zo veel zin.
Wij maken er maar het beste van en ik hoop jullie ook.
Mocht het onverhoopt toch anders gaan dan weten wij en de vaste lezers dat wij er gezamelijk wel weer een draai aan kunnen geven zodat het toch wel weer goed komt!

Samen staan wij sterk en wij hopen dat dat ook dit komende jaar weer zo zal zijn.